باور غلط : آن گاه که ضربه‌های تيشه‌ی زندگی را بر ريشه‌ي آرزوهايت حس می‌کنی، به خاطر بياور که زيبايي شهاب‌ها از شکستن قلب ستارگان است!

باور درست : باور غلط اين هفته واقعاً جمله‌ی قشنگ و اميدوارکننده‌ای است، ولی با کمال تأسف بايد بگويم که اصلاً صحت ندارد. شهاب‌ها باقيمانده‌های ستارگان نيستند. ستاره‌ها، کره‌هايي گازی هستند، چه طور می‌توانند از خود شهاب‌های سنگی بر جای بگذارند؟!

شهاب‌ها، ذرات ريز غباریِ به جا مانده از دنباله‌ی يک دنباله‌دارند. وقتی به شهاب‌های برمی‌خوريم که زمين مسير دنباله‌دار يا بقايای برجامانده در پشت سر دنباله‌دار را قطع می‌کند. شهاب‌ها در جو می‌جوشند و بخار می‌شوند و هرگز به سطح زمين نمی‌رسند.

شهاب‌سنگ‌ها تکه‌هايي بزرگ‌تر از شهاب‌ها هستند و شامل سنگ، فلز يا هر دو هستند که از دنباله‌دار يا سيارکی جدا می‌شوند و پس از برخورد با جو، به سطح زمين می‌رسند. بزرگی آن‌ها از اندازه‌ی يک ريگ تا قطعه‌هايي چندين تُنی است.

دانشمندان از طريق فن سن‌يابی راديواکتيو، تعيين کرده‌اند که شهاب‌سنگ‌ها حدود 5/4 ميليارد سال ـ تقريباً برابر با عمر منظومه‌ی خورشيدی ـ سن دارند. برخی از آن‌ها از نيکل و آهن، يا همان دو عنصر موجود در هسته‌ی زمين تشکيل شده‌اند. اين بخش از شواهد، اين تصور را به وجود می‌آورد که آن‌ها ممکن است قطعات بازمانده از شکل‌گيری منظومه‌ی خورشيدی باشند. بررسی‌های بيش‌تر نشان داده است که ترکيب شهاب‌سنگ‌ها شبيه به ترکيب سيارک‌ها است، و اين امر به اخترشناسان را متقاعد می‌کند که ممکن است منشأ آن‌ها، کمربند سيارک‌های بين مريخ و مشتری باشد.